میان ما شیعیان، برخی از ماه‌های سال از بقیه ماه‌های سال عزیزترند؛ از جمله ماه رمضان، ذی‌الحجه، محرم و صفر. اما در این بین به فرموده امام راحل عظیم‌الشأنمان «این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است.»

ماه مُحرمی که با ورود حسین علیه‌السلام به کربلا، جامه عزا بر تن دوستدارانش می‌پوشاند و با تاسوعا و عاشورا تا اربعین حسینی در ماه صفر ادامه می‌یابد. اما براستی تفاوت قیام حسین بن علی علیه‌السلام با مابقی قیام‌های تاریخ در چیست که اینگونه ماندگار می‌ماند و حتی باعث زنده نگه داشتن دین پیامبر آخرالزمان صلی‌الله علیه و آله می‌شود. مقام معظم رهبری در تفکیک حرکت امام حسین علیه‌السلام از دیگر حرکات شجاعانه تاریخ می‌فرمایند:

«ماجراى كربلا تقريباً بيشتر از يك نصف روز - يا اندكى بيشتر - طول نكشيده است. تعدادى هم شهيد شده‌اند - حالا هفتاد و دو نفر يا چند نفر كمتر و بيشتر - اين همه شهيد در دنيا هست. مسأله‌ى كربلا كه شما مى‌بينيد اين همه عظمت پيدا كرده است - حق هم همين است و هنوز از اينها عظيمتر است - اين‌گونه در اعماق وجود بشر تأثير گذاشته و نفوذ كرده است، به خاطر روح اين قضيه است. جسم قضيه چندان حجمى ندارد. بالاخره بچه‌هاى كوچك در همه‌جا كشته شده‌اند؛ در حالى كه آن‌جا يك بچه‌ى شش ماهه كشته شد - دشمنان در بعضى جاها قتل عام كرده‌اند و صدها بچه را كشته‌اند - قضيه در اين‌جا از لحاظ جسمانى مطرح نيست؛ از لحاظ معنا و روح خيلى مهم است.

روح قضيه اين است كه امام حسين عليه السّلام در اين ماجرا، با يك لشكر روبه‌رو نبود؛ با جماعتى از انسانها، هر چند صد برابر خودش، طرف نبود؛ امام حسين عليه السّلام با جهانى انحراف و ظلمات روبه‌رو بود. اين مهم است. با يك جهان كجروى و ظلمت و ظلم مواجه بود، كه آن جهان هم همه چيز داشت. پول، زر و زور، شعر، كتاب و محدّث و آخوند داشت. وحشت انگيز بود. تن آدم معمولى - حتى آدم فوق معمولى - در مقابل عظمت پوشالى آن دنياى ظلمت مى‌لرزيد. قدم و دل امام حسين عليه‌السّلام در مقابل اين دنيا نلرزيد؛ احساس ضعف و ترديد نكرد و يك تنه وسط ميدان آمد. عظمت قضيه اين است كه قيامِ‌للَّه است.

كار امام حسين عليه‌الصّلاه والسّلام در كربلا، با كار جدّ مطهرش حضرت محمد بن عبداللَّه صلى‌اللَّه عليه و آله و سلم در بعثت، قابل تشبيه و مقايسه است. قضيه اين است. همان‌طور كه پيغمبر در آن جا، يك تنه با يك دنيا مواجه شد، امام حسين هم در ماجراى كربلا، يك تنه با يك دنيا مواجه بود. آن بزرگوار هم نترسيد؛ ايستاد و جلو آمد. امام حسين هم نترسيد؛ ايستاد و جلو آمد. حركت نبوى و حركت حسينى، مثل دايره‌ى متحدالمركز هستند. به يك جهت متوجّهند. لذا اين‌جا «حسين منى و انا من حسين» معنا پيدا مى‌كند. اين عظمت كار امام حسين است.

امام حسين عليه‌السّلام در شب عاشورا كه فرمود: برويد و اين‌جا نمانيد؛ دست بچه‌هاى مرا هم بگيريد و ببريد؛ اينها مرا مى‌خواهند، شوخى كه نكرد. فرض كنيد آنها قبول مى‌كردند و مى‌رفتند و امام حسين، تك و تنها و يا با ده نفر مى‌ماند؛ آيا خيال مى‌كنيد عظمت كار امام حسين كم مى‌شد؟ نه؛ عيناً باز همين عظمت را داشت. اگر به جاى اين هفتاد و دو نفر، هفتاد و دو هزار نفر اطراف امام حسين را مى‌گرفتند، آيا باز عظمت كار كم مى‌شد؟

نه، عظمت كار اين‌جا بود كه امام حسين عليه‌السّلام، در مقابل فشار و سنگينى يك دنياى متعرّض و مدّعى، احساس ترديد نكرد؛ در حالى كه آدمهاى معمولى احساس ترديد مى‌كنند. آدمهاى فوق معمولى هم احساس ترديد مى‌كنند. كمااين‌كه بارها گفته‌ام عبداللَّه بن عباس - كه يك شخصيت بزرگى است - و همه‌ى آقازاده‌هاى قريش، از آن وضع ناراحت بودند. عبداللَّه زبير، عبداللَّه عمر، عبدالرحمن بن‌ابى بكر و فرزندان بزرگان صحابه و بعضى صحابه از اين قبيلند. در مدينه عدّه‌ى زيادى صحابه بودند؛ آدمهاى با غيرتى هم بودند - نه اين‌كه خيال كنيد با غيرت نبودند - همان كسانى بودند كه در مقابل تهاجم مسلم‌بن عقبه، در قضيه‌ى «حَرّه» مدينه - كه سال بعد به مدينه حمله بردند و همه را قتل عام كردند - ايستادند؛ جنگيدند و مبارزه كردند. خيال نكنيد ترسو بودند؛ نه، شمشيرزن و شجاع بودند.

شجاعت ورود در ميدان جنگ، يك مسأله است و شجاعت مواجه شدن با يك دنيا، يك مسأله‌ى ديگر است. امام حسين عليه‌السلام اين دومى را داشت. براى اين دومى حركت كرد. براى همين است كه من بارها تأكيد كرده‌ام كه حركت امام بزرگوار ما، يك حركت حسينى بود. امام بزرگوار در زمان ما، رشحه‌اى از حركت حسينى را در كار خود داشت. حالا بعضى بگويند كه امام حسين در صحراى كربلا، تشنه شهيد شد؛ ولى امام بزرگوار، با اين عزّت، حكومت و زندگى كردند؛ از دنيا رفتند و تشييع شدند. شاخص قضيه اينها نيست. شاخص قضيه مواجه شدن با يك عظمت پوشالى است كه همه‌ى چيزها را هم با خود دارد.

قبلاً گفتم كه دشمن امام حسين عليه‌السلاّم، پول و زور و شمشير زن و مروّج و مبلّغ و سينه چاك داشت. عزيزان من! الان وضع شما اين است. كربلا تا آخر دنيا گسترده است. كربلا كه به مرزهاى آن ميدان چند صد مترى محدود نمى‌شد. الان همان روز است. همه‌ى دنياى استكبار و ظلم امروز، با جمهورى اسلامى مواجه است.» [1]

پاورقی:
[1]- بيانات پاسداران انقلاب اسلامى به مناسبت روز پاسدار 24/9/1375

قاسم صفایی‌نژاد