بسم الله الرحمن الرحیم

اللَّهُمَّ
إِنِّي أَطَعْتُكَ فِي أَحَبِّ الْأَشْيَاءِ إِلَيْكَ وَ هُوَ التَّوْحِيدُ
وَ لَمْ أَعْصِكَ فِي أَبْغَضِ الْأَشْيَاءِ إِلَيْكَ وَ هُوَ الْكُفْرُ
فَاغْفِرْ لِي مَا بَيْنَهُمَا

خدایا!
من تو رو توی بهترین چیزایی که دوست داری اطاعت کردم.
درسته همیشه اهل بندگی نبودم.
درسته خیلی وقتا از دستورت سرپیچی کردم.
اما توی دوست داشتنی‌ترین چیزا سرپیچی نکردم.
دوست داشتنی‌ترین چیز ایمان داشتن به یگانه بودنته.
با همه وجودم اینو می دونم که یه دونه‌ای خدا.
همتا نداری.
مثل و مانند نداری.
فقط خودتی و خودت.
اینم بهتری چیزیه که دوست داری.
توی این بهترین اطاعتت کردم.

خدایا!
من توی بدترین چیزایی که ازشون بدت میاد نافرمانیتو نکردم.
هرچند خوب نبودم.
هرچند تو پرونده کارام گناه زیاد دارم.
اما نزدیک بدترین گناها و بدیا هم نشدم.
کفر بدترین چیزیه که ممکنه از بنده‌ای سر بزنه.
بنده‌ای که چشماشو ببنده و بگه من ارباب ندارم زشت‌ترین کار ممکنو کرده.
خدا!
من هیچ وقت پشت بهت نکردم.
هیچ وقت اون چیزی رو که بیشتر از همه ناراحتت می‌کنه مرتکب نشدم؛
کافر نشدم.

حالا که بهترین چیزی رو که دوست داری تو نامه اعمالم هست.
حالا که بدترین چیزی رو که دوست نداری تو کارنامم نیست.
بیا و اون چیزایی که این وسط هستو ببخش.
بیا و از اون کارای بدی که تو پروندم نوشته شده ولی به بدی کافر شدنم نیست بگذر.
بیا و بین اون بهترین و بدترین هرچی هست ندیده بگیر.

يَا مَنْ إِلَيْهِ مَفَرِّي
آمِنِّي مِمَّا فَزِعْتُ مِنْهُ إِلَيْكَ

اگه بخوام فرار کنم جز در خونه خودت راهی ندارم.
من فراریم؛ پناهم بده.
از دست خودم و کارام،
از وسوسه‌های دنیا،
از هرچیزی جز تو فراریم.
پناهگاهم تویی.
تنها جایی که می تونم قرار بگیرم از این همه فرار پیش خودته.
پناهم بده.
از همه اون چیزایی که فراریم دادن، حفظم کن.
از دست همه دشمنایی که می‌خوان منو ازت دور کنن نجاتم بده.
من می ترسم خدا.
از خودم و کارام می‌ترسم.
از عقوبت کارام می‌ترسم.
از وسوسه‌ها می‌ترسم.
از دشمنام می‌ترسم.
آرومم کن.
امانم بده.
امان‌نامه‌ای از مهربونیت بهم بده.
زیر بال و پر خودت بگیرم.

اللَّهُمَّ
اغْفِرْ لِيَ الْكَثِيرَ مِنْ مَعَاصِيكَ
وَ اقْبَلْ مِنِّي الْيَسِيرَ مِنْ طَاعَتِكَ

خدایا!
گناهام خیلی زیادن.
کارای زشتم انقدر زیادن که حسابشم از دستم در رفته.
اصلن من حساب نمی‌دونم چیه.
اگه اهل حساب و کتاب بودم که گناه نمی‌کردم.
اما نگاهم به خودته.
از بدحسابیام بگذر.
از گناهای زیادم بگذر.
اون همه سیاهی رو ببخش.
بدیای زیادمو باهام حساب نکن.
اصلن حساب و کتابو بذار کنار؛
با مهربونیت باهام برخورد کن.
انقدر که عبادتای کمم رو هم قبول کنی.
خیلی اهل بندگی نبودم.
همون کمو خودت به بزرگیت بپذیر.
خودت زیاد حساب کن برام.

يَا عُدَّتِي دُونَ الْعُدَدِ
وَ يَا رَجَائِي وَ الْمُعْتَمَدَ
وَ يَا كَهْفِي وَ السَّنَدَ
وَ يَا وَاحِدُ يَا أَحَدُ
يَا قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ اللَّهُ الصَّمَدُ لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُوْلَدْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوا أَحَدٌ

خدایا!
من جز تو هیچی ندارم.
همه چیم تویی.
همه داراییم تویی.
تنها وسیله برای نجات از گرفتاریام تویی.
ای کسی که از بین همه اسباب، تو تنها سبب منی!
بقیه فقط وسیله دستتن.
سبب تویی.
دلیل تویی.
راهنما تویی.
وسیله هدایت خودتی.
وسیله نجات خودتی.
برای فرار به سمتت خودتی که بار و توشه منی.
تویی که منو به سمت خودت فراری می‌دی.
ای امید و آرامشم!
همه خواسته من تویی.
فقط به خودت اعتماد دارم.
بهت اطمینان دارم.
یادت که می‌افتم دلم آروم می‌گیره.
پناه و پناهگاه آروم و مطمئنم تویی.
تو برام مثل غاری می‌مونی که بهت پناه میارم.
پیش تو که باشم جام امنه.
می‌تونم بهت تکیه کنم.
دلم محکم می‌شه وقتی تکیه‌گاهم تویی.
ای پناه و اعتبارم!
پشت و پناهم که تو باشی آبرو پیدا می‌کنم.
اعتبار پیدا می‌کنم.
تو سند و مدرکم می‌شی.
پشتیبانم می‌شی.
خیالم راحته که پشتم هیچ وقت خالی نمی‌شه.
یه نفر هست که حواسش بهمه.
یکی هست.
یه دونه‌ای.
تکی.
نمونه نداری.
دومی‌ای مثل تو پیدا نمی‌شه.
ای خدای یگانه ای که همتا نداری!
خودت گفتی بهت بگم خدای یگانه.
ای خدایی که بهم دستور دادی که بگم تو خدای یکتایی!
حالا که اینطوری دوست داری منم هی تکرار می‌کنم:
ای خدای یکتا!
ای خدایی که همتا نداری!
خدای بی‌مانند.
تو همه چیز تکی؛
انقدر که نیازی به دیگران نداری.
بی‌نیاز.
همه مخلوقات بهت نیاز دارن ولی تو به هیچ کس و هیچ چیزی نیاز نداری.
نیاز برای تو معنایی نداره.
نیاز به کسی نداری.
نه فرزند کسی هستی؛
نه بچه‌ای داری.
بی‌نیازِ بی‌نیاز.
هیچ کسی نمی‌تونه مثل تو باشه.
شبیهی برات پیدا نمی‌شه.
هم‌تا و هم‌اندازه تو کسی نیست.

أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مَنِ اصْطَفَيْتَهُمْ مِنْ خَلْقِكَ
وَ لَمْ تَجْعَلْ فِي خَلْقِكَ مِثْلَهُمْ أَحَدا
أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ
وَ تَفْعَلَ بِي مَا أَنْتَ أَهْلُهُ

خدایا!
من به یگانگی تو پناه آوردم.
اومدم در خونه خدای تک و بی‌مانند.
ازت می‌خوام که به حق اون کسایی که از بین مخلوقاتت انتخابشون کردی،
به راستی و درستی برگزیده‌های خلقتت قسمت می‌دم،
اونایی که توی مخلوقاتت هیچ کسی رو مثلشون قرارندادی،
کسایی که توی خلایقت نمونه‌ای براشون نذاشتی،
به حق و حقانیتشون قسمت می‌دم،
که به محمد و خاندانش درود بفرستی؛
که سلام و صلواتت رو نصیب پیامبرت و خاندانش که مثل و مانندی توی خلقت ندارن کنی؛
در حق منم همون کاری رو بکنی که خودت اهلشی.
خودم خوب می‌دونم که خیلی بدم.
می‌دونم که لیاقت مهربونی و بخششتو ندارم.
انقدر روسیاهم که نمی‌تونم اهل کوچه بنده‌های خوبت باشم.
قد و قواره خوبی نیستم.
اما تو خوبی.
تو خوبتری.
خوبترینی.
مهربونترینی.
تو بخشنده‌ترینی.
توی همه خوبیها برترینی.
پس بیا و همون جوری که خودت شایستشی باهام رفتار کن.
هرجوری که خودت اهلشی باهام تا کن.

اللَّهُمَّ
إِنِّي أَسْأَلُكَ بِالْوَحْدَانِيَّةِ الْكُبْرَى
وَ الْمُحَمَّدِيَّةِ الْبَيْضَاءِ
وَ الْعَلَوِيَّةِ الْعُلْيَا [الْعَلْيَاءِ]
وَ بِجَمِيعِ مَا احْتَجَجْتَ بِهِ عَلَى عِبَادِكَ
وَ بِالاسْمِ الَّذِي حَجَبْتَهُ عَنْ خَلْقِكَ
فَلَمْ يَخْرُجْ مِنْكَ إِلا إِلَيْكَ
صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ
وَ اجْعَلْ لِي مِنْ أَمْرِي فَرَجا وَ مَخْرَجا
وَ ارْزُقْنِي مِنْ حَيْثُ أَحْتَسِبُ
وَ مِنْ حَيْثُ لا أَحْتَسِبُ
إِنَّكَ تَرْزُقُ مَنْ تَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ

خدایا!
من خیلی گرفتارم.
گناهام گرفتارم کردن.
گیر کردم تو این دنیا.
حال و روز خوبی ندارم.
تو رو به حق اون یگانگی بزرگترت قسمت می‌دم،
تو رو به یکتاییت قسمت می‌دم که هیچ دومی‌ای نداره،
تو رو به راستی تک بودن والا و بزرگت قسمت می‌دم،
جوابمو بده.
از در خونت ردم نکن.
حاجتمو برآورده کن.
به خودت قسمت می‌دم و ازت می‌خوام که جوابمو بدی.
تو رو به مقام تابنده و نورانی محمدی قسمت می‌دم.
به حق مقام پاک محمدی قسمت می‌دم.
به جایگاه بلند و برتر علوی قسمت می‌دم.
به راستی و درستی مقام بالای علوی ازت درخواست می‌کنم.
به حق تموم اونایی که برای بنده‌هات حجت قرارشون دادی ازت می‌خوام.
قسمت می‌دم به تموم خوبایی که واسطه بین خودت و بنده‌هات قرارشون دادی.
به حقانیت کسایی قسمت می‌دم که بهونه‌های ما شدن تا بیایم در خونتو بزنیم.
به حق اون اسمی که از مخلوقاتت مخفیش کردی قسمت می‌دم.
یه اسم قشنگی هست که نشون کسی نمی‌دیش،
تو رو به اون نام قسم می‌دم.
همونی که از پیشت نمی‌ره مگه اینکه بازم پیش خودت برمی‌گرده.
همونی که همش پیش خودته.
همون اسم خوبی که کنار خودت نگهش داشتی.
به مقام اون اسم قسمت می‌دم.
قسمت می‌دم که بر محمد و خاندانش درود بفرستی.
ازت می‌خوام که سلام و صلوات خودتو نثار پیامبر و خونواده پاکش کنی.
منم کارم گیره.
گرفتارم.
گوشه چشمی هم به من داشته باش.
قسمت می‌دم که گره از کارم باز کنی.
یه گشایشی تو کارم قرار بده.
یه راه نجاتی جلوی روم باز کن.
نجاتم بده.
دستمو بگیر.
دستگیری و نگاهتو روزیم کن.
قسمتم کن.
تو سفرم بذار.
از اون راهی که خودمم می‌دونم بهم برسون.
از اون جایی روزیمو بده که می‌دونم روزیم می‌کنی.
همونجوری که حساب کردم قسمتم کن.
یه فکرایی کردم که چجوری می‌شه نجات پیدا کنم، کمکم کن بتونم از اون راه برم.
خدایا!
راهی جلوی پام باز کن و نجاتم بده.
هرجوری که خودت می‌دونی.
از هر راهی که خودت می‌دونی نجاتم بده.
یه راهی برام باز کن که فکرشم نمی‌کردم.
یه جوری نجاتم بده که خودمم نفهمم.
از یه جایی کمکم کن که روش حساب نکردم.
خلاصه خلاصم کن خدا.
تو همون کسی هستی که به هرکی که دوست داشته باشی بی‌حساب روزی می‌دی.
هرکیو که خودت بخوای یه کاری می‌کنی که روزیش از در و دیوار براش بباره.
به اونایی که می‌خوای از یه جاهایی روزی می‌دی که قابل حساب و کتاب نیست.
به منم اینطور روزی کن.
با منم حساب نکن.
بی‌حساب روزیمو زیاد کن.
بدیامو پام حساب نکن.
به بی‌شماری خوبیات باهام خوبی کن.
مهربونیتو نمی‌شه اندازه گرفت، باهام مهربون باش.
 

دعای سریع الاجابه