گفته بودیم که قرار است انسان را با همه دغدغه هایش... با همه خواسته هایش... رابطه اش با خودش، با خدا و با دیگران را از زبان کسی روایت کنیم که هر چه که می گوید کانه کلام خداست و وحی است. کتاب های زیادی را گشتیم و به متن های مختلفی هم سر زدیم تا کسی که بزرگ است، الگوست، موفق است، هم دنیایش آباد است و هم آخرتش، چطور زندگی می کند... چه طور با اهل و عیالش تا می کند و چگونه راه می رود و رفتار می کند... خلوت هایش، نمازهایش و سجده هایش چه شکلی است... حتی مدل لباس پوشیدنش چه تیپی است... و خلاصه کلا چه جور ادمی است؟ که خواندیم بهترین خلایق، کسی مثل ماست و بهترین الگو و دارای خلق و خوی عظیمی است. حالا تصمیم گرفتیم انسان و دنیایش را از نگاه او روایت کنیم.
اول هم به سراغ دنیایش می رویم... به سراغ رابطه انسان با خودش... با جسمش... با روح و روانش که عقبای کدام آدم گوشه گیری آباد است و کیست که نداند همین الگو... همین اسوه نیکو ...بین همین مردم زندگی کرد و حواسش به همه چیز دنیایش بود که شد اسوه... الگوی نیکو! به خورد و خوراکش... به خوابش... به تفریحش... به نوع پوشش و لباسش... به موی سرش و به عطر و بوی خوش! کتاب های مختلف و منابع دیگر را که دیدیم نشانه ای از نمونه عملی نبود. کسی که حرف و عملش یکی باشد. کسی که مثلش این روزها اصلا پیدا نمی شود. که ما اهل حرف زدن مدامیم بی انکه ذره ای عمل کنیم. همین خود من اگر بخواهید ساعت ها برایتان از رابطه جسم و روح حرف می زنم... اما پای عمل که می رسد...
خلاصه رفتیم سراغ کسی که با عملش... با شیوه زندگیش... درس داد و حرف زد! گفته بودیم که اینجا، مرکز دایره و محور، انسان است. اول هم از رابطه اش با خودش شروع کردیم... رابطه انسان با جسم از نگاه پیامبر:
انسان و جسم: تا اسم جسم می آید یا یاد خواب می افتیم یا خوراک... غافل از این که غیر از خواب و خوراک، آراستگی ظاهری هم مربوط به جسم است. اگر اهل ورق زدن کتاب های تاریخی و جستجو در پایگاه های اینترنتی باستان شناسی باشید، می دانید که انسان حتی در دوره های ابتدایی زندگی اش به ظاهرش و آراستگی اش توجه داشته و به بهتر نشان دادن ظاهرش علاقه مند بوده است.
اگر نگاهی به دور و بر خودمان بیندازیم می بینیم که در محل کار و محیط دانشگاه و جمع های دوستی و محفل های خانوادگی، کسی که ظاهر آراسته تری دارد، بیشتر مورد احترام دیگران است و با اعتماد و اطمینان بیشتری مورد پذیرش جمع قرار می گیرد و به همین خاطر هم هست که فرمودند ظاهر آراسته و نیکو داشته باشید تا در جمع مثل خال رخساره مورد توجه باشید. با همه این حرف ها، هنوز هم عده ای از ما که به زعم خودمان اهل دین و شریعت هستیم، به انسان های آراسته که می رسیم، زیر لب زمزمه می کنیم که:
مرد سیرت را به صورت کار نیست
جامه گر صد وصله باشد عار نیست
صـورت زیـبـا نـمیآیـد بـه کـار
حـرفـی از مـعـنـی اگـر داری بیار
این در حالی است که چنین تصوری، از نظر اسلام باطل است، بلکه بر عکس، بخشی از برنامه ها و دستورهای اسلام مربوط به نظافت، زیبایی و آراستگی ظاهر است. همانی که ما، فرزندان آدم را خطاب قرار داد که وقت رفتن به مسجد زینت هایتان را با خودتان بردارید و چه کسی زینت های الهی را که برای بندگانش آفریده و قرار داده و روزی طیب و طاهر و حلال را حرام کرده؟ که در تفسیرش گفته اند که زینت، همان پوشیدن لباس های تمیز و مرتب و شانه زدن موها و استفاده از عطر است که حلال است و زینت!
آراستگی ظاهری که ما فراموش کردیم، همان استفاده از بوی خوش و عطر، نوع پوشش و لباس مناسب، مسواک زدن و آرایش مو هم مربوط به همین جسم است. همان چیزهایی که هر وقت مهمان داشته باشیم یا بخواهیم از در خانه بیرون بیاییم یادشان می افتیم.
در مورد عطر که اصولا خرج الکی است و ما آه نداریم با ناله سودا کنیم چه برسد که برویم عطر بخریم و خرج های واجب تری هم هست و و و ... نوع پوشش و لباس مناسب هم که جنس ها خوب نیستند و مدل ها را هم که نمی پسندیم و رنگ ها سنگین نیستند... خیاطی هم که حرفش را نزن... دکمه های افتاده لباس هایمان را هم به زور می دوزیم و ده دفعه سوزن می رود توی دستمان! مسواک زدن هم که کلا ازش بگذریم!
مدل و آرایش مو هم که گفتم، هر وقت خواستیم از خانه بیرون برویم یا اگر مهمان خیلی مهمی داشتیم بر سرش منت می گذاریم و دستی به موهایمان می کشیم. سلمانی ها هم که اصلا کار بلد نیستند و چهار تا دانه مو را کوتاه می کنند و کلی از آدم پول می گیرند. هر چند وقت یک بار اگر خدا بخواهد و هوا و روزگار خوب باشد و سلمانی شلوغ نباشد، شاید برویم...
این است حکایت آراستگی این روزهای ما!